Web 07

    Facebook  Ic Smm Twitter 16  Image  SoundCloud  YouTube  This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

The views expressed by the members  are their personal interpretation and perception inspired by Sri bhavaghni guruji's wisdom talks 

వాంగ్మయ తపస్సు

ఓం శ్రీ గురుభ్యో నమః 

31మనకు దేహము, వాక్కు, మనసు అనే మూడు వస్తువులను భగవంతుడిచ్చాడు. ఈ ప్రపంచంలో మనం ఏమి చేయాలన్నా ఈ మూడిటితోనే చెయ్యాలి. వీటిని మనం శాంతిగా ఉండటం కోసం, ఇతరులను శాంతిగా ఉంచడం కోసం ఏ విధంగా ఉపయోగించుకోవాలో ఆ విధంగా ఉపయోగించుకోవడమే తపస్సు అనబడుతుంది. సద్వినియోగం చేసుకోవటమే తప్ప మరే విధంగానూ ఉపయోగించకుండా ఉండటమే తపస్సు.  తపస్సు ఎదుటివాళ్ళ కోసం కాదు. ఇది కేవలం మనం పవిత్రులమవ్వటం కోసం. ఎదుటివాళ్ళ సంగతి తర్వాత విషయం. ఇది పరమాత్మ అనుభవానికి దగ్గర చేస్తుంది. మన కర్మ బంధాలనుండి బయట పడటానికి ఉపయోగపడుతుంది. ఈ మూడూ కూడా మనకు అత్యంత ఉపయోగకరంగా ఎలా మలుచుకోవచ్చో, దేహము, వాక్కు, మనస్సు ఎలా ఉంచుకోవాలో అనేదే తపస్సు. వీటిలో అతి ముఖ్యమైనదీ, అతి విలువైనదీ, శక్తివంతమైనదీ వాక్కు. వాక్కు అనే బహుమతిని దుర్వినియోగం చేసుకోకూడదు. ఈ తపస్సు కేవలం మనకోసం చేసుకోవాలి. అప్పుడది ఎదుటివాళ్ళకు కూడా మేలుచేస్తుంది. ఇది మనకు శ్రేయస్కరము. ఎదుటివాళ్ళు సంతోషపడుతున్నారా అని చూడటం కాదు. మనం ఎలా ఉపయోగిస్తున్నామో చూసుకొంటూ ఉండాలి.  ఈ వాక్కును మనం ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో శ్రీమద్భగవద్గీత సూచిస్తున్నది.

ప్రాచీన మహర్షులు ఉన్నతమైన విలువలతో కూడిన జీవన విధానాలను అవలంభించారు. వారి అనుభవాలను రంగరించి వేద వాంగ్మయ రూపంలో భావి తరాల వారికి అందించారు. వేదం లోకెల్లా అత్యుత్తమ జ్ఞానం వేదాంతము అనబడుతున్నది. వేదాంతము అంటే వేదం అంతిమంగా నిగ్గు తేల్చిన విషయం. ఇది వేదంలోనే జ్ఞాన కాండగా ఉపనిషత్తుల రూపంలో అందించబడింది. ఉపనిషత్తులు మానవుని మేధో వికాసానికి దర్పణాలుగా, శాశ్వత ప్రాతిపదికపై మనిషి సాధించిన మహత్తరమైన అనుభావవాలకు ప్రతీకలుగా నిలిచి వున్నాయి. అనునిత్యమూ మారుతూ గోచరమౌతున్న పంచభూత నిర్మితమైన ఈ జగత్తు సత్యము కానేరదని నిరూపిస్తూ, పరమ సత్యం శాశ్వతమైనట్టిదనీ, అది ఎ మార్పూ చెందనట్టిదనీ, పరిమితులు లేనట్టి సర్వ వ్యాపకమైన నిరాకారమనీ, పాంచభౌతికమైన జగత్తుకు ఆధారమైన పరమ సత్యం పరిమితమైన ఇంద్రియాలకు గోచరం కానట్టిదనీ, మనసుతో  ఊహించటానికి శక్యం కానట్టిదనీ ఉపనిషత్తులు ఉద్ఘోషిస్తున్నాయి. ఆ ఏకైక పరమ సత్యాన్ని అనుభవానికి తెచ్చుకోగల మార్గాన్ని సూచిస్తున్న ఉపనిషత్ జ్ఞానం బ్రహ్మవిద్య అనబడుతున్నది. కడు విస్తారమైన ఈ ఉపనిషత్తుల సారం సమగ్రంగా శ్రీమద్భగవద్గీత రూపంలో నేడు లభ్యమౌతున్నది. వ్యాస మహర్షిచే భగవంతుని మాటగా అందించబడిన శ్రీమద్భగవద్గీత బ్రహ్మవిద్య, యోగశాస్త్రము, మానవాళికి దొరికిన అత్యుత్తమ జ్ఞాన బహుమతి.

శ్రీమద్భగవద్గీత వాంగ్మయ తపస్సుగా సూచిస్తున్న ఈ విషయం ఎందఱో పండితులు తమ తమ పరిమిత ఆశయాలకు అనుగుణంగా పరిమితమైన వ్యాఖ్యానాలతో మహత్తరంగా ప్రచారం చేస్తున్నారు. ఇది ఆచరిస్తున్నప్పుడు ఆచరించేవారికి ఇతరులతో గల సంబంధాలు మెరుగు పడుతున్నాయి గనుక కేవలం అందుకోసమే ఈ జ్ఞానం అని భావిస్తూ ఇతరులను అందుకొరకే ప్రోత్సహిస్తున్నారు. ఐతే శ్రీమద్భగవద్గీత శాశ్వతమైన ఏకైక పరమ సత్యాన్ని అనుభవానికి తెచ్చుకోవటానికి కావలసిన అర్హతలు సంపాదించుకోనేందుకు ఆచరణలను సమగ్రంగా వివరిస్తున్న యోగశాస్త్రము. అందువల్ల సాధకులు సమున్నతమైన తమ లక్ష్యం ప్రతి విషయంలోనూ ప్రతిబింబించేవిధంగా తమ ఆచరణను నిర్దేసించుకోవాలి. తమ మాట ఎలా ఉండాలో అనేది ఇతరులకోసం మాత్రమే అని భావించడం, అందువల్ల ఇతరులతో తమ సంబంధాలు పరస్పరము సహాయ సహకారాలకు దోహదపడతాయనే సంకుచిత ధోరణిని విడనాడి, తాము ఆచరించే తపస్సు కేవలం తమ కోసమే అనే దృక్పథంతో ఉండాలి. తాము తమ లక్ష్యాన్ని చేరటానికి తమను తాము సంస్కరించుకొనే విధంగా ఉన్నప్పుడు అది తపస్సుగా మారుతుంది. అప్పుడు మాత్రమే శ్రీమద్భగవద్గీత సూచిస్తున్న మహత్తరమైన, విశ్వ విఖ్యాతమైన, విశ్వానికన్నా విస్త్రుతమైన ప్రయోజనం చేకూరుతుంది. 

అనుద్వేగకరం వాక్యం సత్యం ప్రియ హితం చ యత్ !
స్వాధ్యాయాభ్యసనం చైవ వాంగ్మయం తప ఉచ్యతే !                  17వ అ./15

అనుద్వేగకరం వాక్యం :- ఏ శబ్దమైతే నీ నోటినుండి బయటికి వస్తుందో అది విన్నవాళ్ళు ఉద్వేగానికి గురి కారాదు. అంటే అది అలజడి, అశాంతి, దుఃఖము, బాధ కలిగించకూడదు. వాళ్ళు ఆ మాట ఎక్కడో గుచ్చుకున్నట్లు అనుకో కూడదు. ఎంతోమంది ఏ ఉపయోగమూ లేకుండా మాటలతో ఎదుటి వాళ్ళను కించపరుస్తూ ఉంటారు. అలా బాధించడము, గాయపరచడము, అగౌరవపరచడము కొందరి నైజం. వీళ్ళు ఆధ్యాత్మికానికి పనికిరారు. ద్వేషంతో, కాటిన్యంతో, అసుర భావాలతో ఉన్నంత వరకు పరమాత్మకు అంటే ఆత్మభావానికి దగ్గర కావడం అస్సలు సాధ్యపడదు. మన మాట ఎదుటివాళ్ళకు హాయిగా ఉండాలి. ఆనందకరంగా ఉండాలి. శాంతిని, సుహ్రుద్భావాన్ని పెంచేదిగా ఉండాలి. మన మాట ఎదుటివాళ్ళకు ఎలా ఉన్నది అని మనం చూసుకోవలసినది ఎదుటివాళ్ళ కోసం కాదు. కేవలం వాక్కును మనం ఎలా ఉపయోగిస్తున్నామో చూసుకోవడం కోసం.

సత్యం :- ఎప్పుడూ అసత్యకరమైన రీతిలో ప్రవర్తించకూడదు. తాత్కాలికమైన ప్రయోజనం కోసం లేనిది ఉన్నట్లుగా చెబితే అది అసత్యం అనబడుతుంది. దీనివలన ఎన్నో అనర్థాలు జరుగుతాయి. ఇది అశాంతిని కలిగిస్తుంది. అప్పుడది దుష్కర్మ అవుతుంది. దుష్కర్మ యొక్క ఫలితం అనుభవించి తీరవలసిందే. వాక్కర్మ సత్కర్మ కావాలంటే సత్యమే మాట్లాడాలి. ఐతే చిన్న పిల్లవాడు కత్తి తనకు హాని చేస్తుందని తెలియక కత్తితో ఆడుకోవాలని చూస్తున్నప్పుడు, కత్తిని దాచేసి కాకెత్తుకుపోయిందని చెప్పడం తప్పేనా అంటే, అది తప్పుకాదనే చెప్పాలి. ఎందుకంటే నీవు మాట్లాడేది నీ హృదయానికి తెలుసు. నీవు తప్పు చేస్తున్నావా లేదా అని నీకు తెలుసు. తప్పుచేసినప్పుడు శాంతికి భంగం కలుగుతున్నట్లు తెలుస్తుంది. ఐతే ఎన్నో సందర్భాలలో సంకట పరిస్థితి ఎదురౌతుంటుంది. సత్యం మాట్లాడితే అశాంతి, అలజడి, దుఃఖము కలిగించే విపత్కర పరిస్థితి.  ఈ క్రింది కథలో అటువంటి పరిస్థితిని చూడగలము.

ఒకప్పుడు ఒక వూరిలో వున్న ఒక దర్గా వద్ద ఒక ఫకీరు కూర్చుని ఉన్నాడు. అంతలో ఒక వ్యక్తి పరుగు పరుగున ఒగర్చుకుంటూ అక్కడికి వచ్చాడు. ప్రాణ భయంతో గజగజ ఒణికిపోతూ అతడీవిధంగా విన్నవించాడు. "నా శత్రువు కత్తితో తరుముకొస్తున్నాడు. నన్ను చూస్తే నరికి చంపేస్తాడు. నేనీ దర్గాలో దాగుకుంటాను. దయచేసి నేనిక్కడున్నట్లు అతనికి చెప్పకండి. నా ప్రాణాలను కాపాడండి." అని చెప్తూ వడివడిగా దర్గా లోకి ప్రవేశించి దాక్కున్నాడు. అతని శత్రువు గనుక దర్గాలోకి ప్రవేశిస్తే ఆ చిన్న దర్గాలో అతణ్ణి తేలిగ్గా పట్టుకోగలడు. సత్య నిష్టలో ఉన్న ఆ ఫకీరు ఏమి చయ్యాలి? ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు, వెంటనే అప్పటివరకు తాను కూర్చుని వున్న దర్గాకు కుడివైపు స్థానం నుండి లేచి దర్గాకు ఎడమవైపున వున్న మరో స్థానానికి వెళ్లి కూర్చున్నాడు. అక్కడ యదావిధిగా ప్రశాంతంగా జపం చేసుకుంటూ కూర్చున్నాడు. ఇంతలో అక్కడికి ఊహించినట్టుగానే ఒక వ్యక్తి  కత్తి చేత బట్టుకొని పరుగెత్తుకుంటూ రానే వచ్చాడు. పగతో, కోపంతో రగిలిపోతున్న అతడు  ఫకీరుతో కర్కశంగా ఇలా అన్నాడు, " ఏయ్ ఫకీర్! ఇంతకు మున్దెవడైనా ఇటు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడా? ఈ దర్గాలో గాని దూరాడా?"  ఫకీరు వినయంతో ఈ విధంగా సమాధానం చెప్పాడు, " అయ్యా! నేనిక్కడ కూర్చుని ఉన్నప్పటినుండి మీరు తప్ప ఇటువైపు ఎవ్వరూ రాలేదు."    సమాధానపడి ఆతడక్కడినుండి మరోవైపుకి వెదుక్కుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

ఆలోచించుకుంటే అవకాశం ఉంటుంది. నియమంతో వున్నప్పుడు సంకట పరిస్థితినుండి బయటపడే మార్గం సూక్ష్మంగా గోచరమౌతుంది.

హితం :-  నీ మాట ఒక వ్యక్తి నాశనానికి దోహదపడేది గానో, అశాంతిని కలిగించేది గానో, అలజడి కలిగించేది గానో వుండరాదు. ఒకో మాట వల్ల కొందరి జీవితాలు కల్లోలమై ఉత్పాతాలు సంభవించి జీవితాలు ఛిన్నాభిన్నం కావచ్చు. అలా జరిగే విధంగా మన వాక్యం వుండరాదు. సత్యనిష్ఠ అంటే నిష్కర్షగా వుండటం కాదు. అప్పుడది రాక్షసత్వం అనబడుతుంది. కొందరు చాడీలు చెప్తుంటారు. అలాంటి వాళ్ళు ఏదో ఒక రోజున తమ జీవితాలను నాశనం చేసుకుంటారు. తన వాళ్ళంతా దూరమై ఏకాకిగా మిగిలిపోతారు. పిల్లలు ఈ విధంగా మాట్లాడుతుంటే పెద్దలు సరి చేయాలి. అభూత కల్పనలతో కబుర్లు చెప్పేవారు నాశనమై తీరుతారని శాస్త్రం చెబుతున్నది. ఇది దైవ నియతి.

ఒకరోజు షిర్డీ లో ఇద్దరు వ్యక్తులు అక్కడ లేని మరో వ్యక్తిని గురించి చెడుగా మాట్లాడుకుంటూ వుండగా బాబా చూసి వాళ్ళను దగ్గరకు పిలిచి వాళ్లకు దూరంగా మలాన్ని భక్షిస్తున్న పందిని  చూపించి ఇలా అన్నారు, "చూశారా ! అది మలాన్ని ఆబగా నాకుతూ నేలను శుభ్రపరుస్తున్నది. మలం దాని  కడుపులోకి చేరుతున్నది. మీరుకూడా అటువంటి పనే చేస్తున్నారు. మీరు ఎవరి చెడు గురించైతే మాట్లాడుకుంటున్నారో, దానివల్ల ఆ వ్యక్తి శుభ్రపడుతున్నాడు, ఆ చెడు మీలోకి చేరుతున్నది."  ఇతరుల గురించి చెడుగా మాట్లాడటమే కాకుండా, చెడుగా ఊహించుకోవటం కూడా మానసిక దుష్కర్మే అవుతుంది. ఏదో ఒక రోజు ఆ ఫలితం అనుభవించి తీరవలసిందే. నిజమే ఐనప్పటికీ కుండ బద్దలుకొట్టినట్లు ఎదుటివాళ్ళకు ఇబ్బంది కలిగేలా మాట్లాడితే అది అహంకారమూ, దుష్కర్మ అవుతుంది.

ఏ వ్యక్తినైనా అతని మాట ద్వారానే అర్థం చేసుకొంటాము. అతను ఎటువంటి మాట, ఏవిధంగా మాట్లాడుతున్నాడో అనేదాన్ని బట్టే అతను మహాత్ముడా, లోభస్థుడా, రాక్షసుడా, మోసగాడా అనేది తెలుస్తుంది. మన మాట వ్యక్తులను కలిపేదిగా వుండాలిగాని విడదీసేదిగా వుండరాదు. బాగు చేసేదిగా వుండాలి గాని చెడు చేసేదిగా వుండరాదు. అదే హితం. అది ఆనందాన్నిస్తుంది.

ప్రియం :- నీవు మాట్లాడే మాట నీకు ఇష్టంగా వుండాలి, హృదయపూర్వకంగా వుండాలి. అది ఎదుటివాళ్ళకు కూడా ఇష్టంగా వుండాలి. ఎదుటివాళ్ళను కష్టపెట్ట కూడదు. వాళ్ళు ఎదురు చూసేదిగా వుండాలే తప్ప పారిపోయేదిగా కాదు. ఎదుటివాళ్ళకు ఇష్టం లేని మాట చెప్పకూడదు. మనం చెప్పే మాటను ఎదుటివాళ్ళు ఉపయోగించు కుంటున్నారా లేదా అనేది చూసుకోవాలి. ఇద్దరికీ ఇష్టం అనిచెప్పి ఉపయోగం లేని మాటలు మాట్లాడరాదు. మాట తాత్కాలికమైన ఆనందం కోసమో, నాశనం అయ్యేదిగానో, కాలక్షేపం చేసేదిగానో, వ్యసనాలలో దింపేదిగానో ఉండరాదు. శాశ్వతమైన మేలు చేసే మాటలు మాట్లాడుకోవాలి. సమాజానికి కూడా హితం కలిగించేవే మాట్లాడాలి. ఎదుటివాళ్ళు తెలియక తప్పుగా మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఆ విషయం తెలిసిన మనం వాళ్ళు కష్టపడకుండా, ఇబ్బంది పడకుండా వారికి తెలియజెప్పాలి. మన భావం ఎదుటివాళ్ళకు అర్థం అయ్యిందా లేదా అని మనమే చూసుకోవాలి. నేను చెప్పాను అంటే సరిపోదు. అనేకసార్లు భాషలో ఒక పదం చెప్తే సరిపోదు,  స్పష్టంగా ఉండాలి. చెప్పే స్థానంలో మనం ఉండాలంటే ఈ జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలి. అలా కానప్పుడు చెప్పే స్థానంలో ఉండే అర్హత లేనట్లే.

వాక్కు ద్వారానే ఏదైనా చేయగలుగుతాము. అశాంతిని పోగొట్టి శాంతి కలిగించాలన్నా, అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టి జ్ఞానం పెంచాలన్నా, భయాన్ని పోగొట్టి ధైర్యం నింపాలన్నా, బానిసత్వాన్ని రూపుమాపి స్వాతంత్ర్యం కలిగించాలన్నా, కర్తవ్య నిర్వహణలో కార్యోన్ముఖుల్ని చెయ్యాలన్నా, విజయం వైపు నడపాలన్నా వాక్కుతోనే సాధ్యమౌతుంది. వాక్కును నియంత్రించుకొన్నప్పుడు విలువ పెంచుకోవచ్చు, బలం పెరుగుతుంది.

స్వాధ్యాయాభ్యసనం :-  ఆత్మ జ్ఞానం ఏర్పరచుకోవడానికి కావలసిన సద్గ్రంధాలు అధ్యయనం చేయాలి. ఉపనిషత్తులూ, ఉపనిషత్తుల సారమైన శ్రీమద్భగవద్గీత లను అధ్యయనం చేసినప్పుడు అర్థం అవుతుంది వాక్కుతో చేసే దుష్కర్మ, తదనుగుణమైన దుష్ఫలితాలను తెలుసుకొని సత్కర్మ చేయాలని. సత్కర్మతో బలం చేకూరుతుంది. ప్రతిమాట అంధకారం నుండి వెలుగువైపు, అజ్ఞానం నుండి జ్ఞానంవైపు నడవటానికి దోహదపడాలి. కేవలం అధ్యయనం సరిపోదు. అభ్యాసం చేయాలి. జీవితాలలోకి తీసుకొని అనుభవం పొందుతూ వున్నప్పుడు,మన మాట  శత్రువులను మిత్రులుగా మారుస్తుంది. అలజడిలో ఉన్నవారిని శాంతపరుస్తుంది. దుష్కర్మలు, దుర్మార్గాలు చేస్తున్నవారిని సన్మార్గులుగా మారుస్తుంది. బానిసలు, దీనులుగా ఉన్నవారిని స్వతంత్రులుగా ఉన్నతులుగా మారుస్తుంది. భగవంతుడే లేడనుకొనే వాళ్లకు భగవంతుడి గురించి తెలిపినప్పుడు దివ్యమౌతుంది.

ఓం సర్వేషాం స్వస్తిర్భవతు !  అందరికీ శుభమే జరుగు గాక !
సర్వేషాం శాంతిర్భవతు !   అందరూ సుఖ శాంతులతో ఉండుగాక !
సర్వేషాం పూర్ణం భవతు !  అందరి జీవితమూ సమృద్ధిగా ఉండుగాక !
సర్వేషాం మంగళం భవతు !  అందరి జీవితమూ మంగళకరముగా ఉండుగాక !

లోకాః సమస్తాః సుఖినో భవంతు !!
ఓం! శాంతి: శాంతి: శాంతి:!!!

ఇది అపార  కరుణామయులు, అనంత దైవ సంపన్నులు, సాక్షాత్ జ్ఞాన స్వరూపులు, మర్మయోగి, సచ్చిదానంద సమర్థ సద్గురు మహాత్ములైన శ్రీ శ్రీ శ్రీ భవఘ్ని గురు దేవుల దివ్యానుగ్రహ సత్సంగ ప్రవచనములనుండి వారి శిష్యులలో నధమ శ్రేణికి చెందిన ఒకానొక సాధకునిచే గ్రహించబడినది. దీనిని పరిశీలించిన పండితులిందుగల జ్ఞాన విషయములు శ్రీ గురు దేవుల అమృత వాక్ధారల నుండి జాలువారినవిగను, దోషము లేవైన గన్పట్టిన నవి సాధకుని జ్ఞానలేమి వలన మాత్రమే సంభవించి నట్లుగను గ్రహింప గలరు.